PIETERPAD - 15e episode
25e etappe, van Spaubeek - Strabeek
26e etappe, Strabeek - Maastricht
27e etappe, Maastricht - Sint Pietersberg
Zaterdag 31 mei 1997
Nadat we de vorige keer de 12e etappe bij Spaubeek
hadden afgebroken pakken we vandaag de draad hier weer op. Een
mooie voorjaarsdag met veel wind zorgde ervoor dat het wandelen
niet al te warm was en met een totaal van nog ongeveer 26
kilometer te lopen kilometers tot op de St. Pietersberg moest het
wel een mooie dag worden. De route voerde ons na een korte
wandeling door Spaubeek de dorpskern uit via een prachtig pad dat
overging in een z.g. holle weg en eenmaal boven aangekomen werden
we verrast met een enorm mooi uitzicht op de omgeving. Na de
grindgroeve en vervolg op het brede pad gaf de ook al in het
boekje genoemde wandelwegwijzer enige schrik door het opschrift
'St. Pietersberg 30 km' maar naar onze 'berekening' was het
nog maar ongeveer 22 kilometer wat achteraf, gezien de totale
wandeltijd, dan ook bleek te kloppen. We liepen dus vrolijk
verder over de paden tussen de in dit jaargetijde nog bijna kale
akkers en kwamen vlak voorbij de kasteelachtige hoeve ineens weer
in een prachtig bos. De wandeling door het Ravenbosch liep
prachtig langs een beekje waar nog een behoorlijke hoeveelheid
water doorheen stroomde en het gezien de afkalvingen van de
grenzende maďsvelden nog kortgeleden behoorlijk tekeer was
gegaan.
Na de passage van Strabeek (Gemeente Valkenburg) over asfalt kruisen we het Geuldal tot bij de uitspanning Tivoli. Deze uitspanning is volgens onze uitgave van het Pieterpad boekje geopend vanaf 11:00 uur maar wij kregen van de uitbater, die koffie zat te drinken op z'n terras, om 11:35 uur te horen dat we niets konden krijgen omdat hij pas om 12:00 uur open ging. Bijna misten we hier ook nog de afslag scherp naar rechts maar net op tijd lazen we in de routebeschrijving 'aan de overkant van het dal rechtsaf gaan' hoe het verder ging na Tivoli. Er volgde nu een prachtig stuk langs de Geul met daarna een flinke stijging naar het inmiddels volgebouwde 'Berg'. De afdaling naar en wandeling door Terblijt ging over een smalle asfaltweg maar bij een bocht in de weg gingen we al snel over op een grindweg. Na de langgerekte bocht naar links werden we op een dalende holle weg gevoerd welke aan de rechterzijde een prachtige blik gaf op het mergelgesteente van de heuvel waar we zojuist nog hadden gelopen. In Bemelen gingen we even van de route af om bij het café-restaurant Berg van een heerlijke kop koffie met aardbeiengebak te genieten. Na Bemelen ging het verder over een prachtig gelegen landweg met uitzicht op de contouren van Maastricht en omgeving.
Het wandelen door Maastricht op deze drukke zaterdag was een prettige belevenis en ging eigenlijk veel sneller dan we hadden gedacht, al begonnen de buitenwijken iets eerder dan op het plattegrondje van ons boekje stond aangegeven. Vlak voor de voetgangerstunnel die ons onder de spoorlijn door moest voeren werden we nog aangehouden door een vriendelijke Maastrichter die ons de raad gaf om niet door deze tunnel te gaan omdat er nogal veel overlast met drugsverslaafden zou zijn en ook vond dat je veel beter met de bus naar de St. Pietersberg kon gaan want dat was nog wel heel erg ver lopen. Van het Pieterpad had deze man kennelijk nog nooit gehoord, en de tunnel bleek zo midden op de dag ook geen last te geven. Even later liepen we over een 'rommelmarkt' en de St. Servaasbrug het centrum van Maastricht binnen waar we door allerlei leuke en mooie straatjes richting eindpunt werden gevoerd. Na het oversteken van een brede drukke 'snelweg' ging het geleidelijk omhoog naar de St. Pietersberg met prachtige vergezichten op de stad en zijn omgeving met bijna bij het einde nog prachtige uitzichtpunten op een mergelgroeve.
Het eindpunt; een desillusie? Geen fanfare, ontvangstcomité of slechts een hartelijk welkom, nee; eerlijk hadden we dat verwacht? Natuurlijk niet maar wij hebben wel iets volbracht! Nederland van noord naar zuid doorkruist, onszelf overwonnen, een doel gesteld en vele uren al wandelend van de natuur genoten.
Ter afscheid aan het Pieterpad, met twee dames waarmee we nagenoeg gelijktijdig het eindpunt bereikten, de raadgeving uit het PP-boekje opgevolgd en op het terras van Chalet Bergrust de aankomst gevierd met een paar lekkere versnaperingen, gezellig uitwisselen van ervaringen langs het Pieterpad en ook een, nog zelf in te vullen, oorkonde in ontvangst genomen waarna we met een rustige wandeling naar de stad en het station de thuisreis aanvingen.
Een vervolg op het Pieterpad? Natuurlijk er zijn nog vele LAW's te beslechten in Nederland en daar buiten. De plannen bestaan en niet op de laatste plaats ingegeven door het hiernaast geplaatste boek uit de Sierra Club Adventure Travel Guide series.
Ondanks het feit dat dit boek de GR5 beschrijft zoals gelopen in 1984, is het denk ik voor iedereen die plannen heeft om deze lange maar afwisselend GR5 te gaan lopen een aanrader.
Wij zijn in ieder geval vastbesloten om, als onze gezondheid dit toelaat, in het eerste voorjaar dat we allebei met vut, pensioen of gewoon ruim vier maanden (ca 130 dagen) vrij zijn deze tocht aaneengesloten te lopen.
Tot ziens op een van de vele wandelpaden, bijvoorbeeld: