Krijtlandpad, LAW streekpad 7

Lengte v/d route is ca. 90 km en deze staan verdeeld over 19 kaartjes in het onmisbare en fraaie topogidsje van de stichting LAW. Het pad is gemarkeerd door de Stichting Instandhouding Kleine Landschapselementen Limburg (IKL) en wordt onderhouden door vrijwilligers en mentoren van het ANWB-Ledenhulpkorps. Natuurlijk kunt u op een willekeurig punt aan deze route beginnen.

Op zaterdag 28 maart 1998 was het dan zover; met de trein van 07h15 onderweg naar Maastricht zodat we om 09h05 konden starten met het Krijtlandpad. In deze mooie streek loop je volgens ons nooit alleen; maar omdat er zoveel wandelpaden zijn uitgezet kom je wel vaak andere wandelaars tegen maar je loopt gelukkig niet echt achter elkaar aan.We liepen van het station via de Stationsstraat waar een 'vlooien- of curiosa-markt' bezig was om uit te stallen, in de richting van de St-Servaasbrug. Bij de brug aangekomen linksaf langs de Maas in richting van Eijsden. Zolang de paden en wegen het mogelijk maken lopen we vlak langs de Maas. Af en toe gaat het door een natuurpark zoals Kleine Weerd en Eijsder Beemden, waar wij tussen de nieuwsgierige paarden en runderen vrij rond kunnen lopen. In Eijsden aangekomen is het op deze 'vroege' zaterdagmorgen in het voorjaar nog niet echt mogelijk om al ergens neer te strijken voor een bakje koffie zodat we nog maar even doorlopen. Na een kijkje op de binnenplaats van het Kasteel Eijsden komen we op een vijfsprong waar een aantal bankjes staan en we ons dan maar even heerlijk met lekkernij uit de rugzak verblijden.

Heerlijk uitgerust lopen we Eijsden weer uit en nadat we de A2 zijn overgestoken lopen we de eerste klim, via de Ezelsweg, omhoog. Het topogidsje geeft voor dit traject een totaal hoogteverschil van 180 meter aan, heel begrijpelijk want we gaan nogal op en neer. Als 'vlaklanders' wanen we ons af en toe op vakantie in Frankrijk, zo genieten we hier van de natuur, het uitzicht en de rust om ons heen. Ook het volgende kaartje belooft weer een hoogteverschil van totaal 160 meter en in Mheer met z'n gevaarlijke helling zijn we blij dat we hier weer van de grote weg de Papenweg opgaan. Overigens hebben we nog niet veel op 'vervelende' stukken (asfalt)weg gelopen vandaag. De Papenweg voert ons langzaam omhoog om ineens vlak voor Bergenhuizen een magnifiek uitzicht op het veel lager gelegen Noorbeek te hebben. Langs weilanden, over smalle voetpaden, gaat het de helling af om uiteindelijk vlak bij de bushalte in Noorbeek uit te komen. We hebben nog even tijd om heerlijk bij te komen op een terrasje want de bussen gaan hier op zaterdag één keer per uur.

Met de bus van 15h44 vertrekken we uit Noorbeek naar het station in Maastricht waar we ruimschoots de tijd hebben om de intercity van 16h31 naar het noorden te nemen. Na deze heerlijke wandeldag van ongeveer 24 km zijn we door de lange treinreis alweer bijna uitgerust als we om 18h40 thuiskomen.

Op zondag 12 april 1998 liepen we ons tweede deel van dit prachtige streekpad. Op zondag vertrekken de eerste treinen niet zo vroeg en de eerste 'fatsoenlijke' verbinding met Maastricht vertrok voor ons om 07h57. Volgens de dienstregeling moet deze trein om 10h04 in Maastricht aankomen en hadden we ruim de tijd om de bus van 10h17 naar Noorbeek te nemen. Met een vertraging van 20 minuten aangekomen was er natuurlijk geen bus meer te bekennen zodat we ons nog een klein uurtje moesten vermaken voor de bus van 11h17 zou vertrekken. Op dit tijdstip is er op zondagmorgen nog niet veel te doen in Maastricht zodat we maar even een eindje rondgelopen hebben langs de Maas. Netjes op tijd vertrokken we daarna met de bus naar het begin van onze wandeling.

Noorbeek - Slenaken; al direct buiten Noorbeek gaat het op een fraai wandelpad naar de Schilberg en na enkele omzwervingen, waarbij we ondanks dat de route zéér goed is bewegwijzerd nog een keer fout liepen, komen we via een prachtig uitzicht en afdaling aan in Slenaken. Bijna ongemerkt hebben we op deze etappe een hoogteverschil (totaal aantal meters stijgen) van 130 meter overwonnen.

Slenaken - Epen; deze route loopt eigenlijk niet naar Epen maar naar Terpoorten en we moeten hier in het totaal 200 meter klimmen. We lopen Slenaken uit over een asfalt wandelpad welke ons langzaam en slingerend de heuvel omhoog brengt. Hier lopen we een klein stukje evenwijdig aan een druk bereden rijweg, gelukkig nog steeds op een voetpad. Net het Onderste Bosch in gelopen krijgen we de eerste regen en hagelbui van vandaag, gelukkig lopen we al een klein beetje beschut. Langzaam gaat het omhoog, de paden worden af en toe bijna onbegaanbaar van de modder, en de afdaling van het Bovenste Bosch naar Terziet is bijna niet te lopen over de glibberige steile modderpaden. Gelukkig wordt het pad weer goed begaanbaar als we het bos hebben verlaten en tussen de weilanden op een grindpad zijn aangekomen. Direct na het verlaten van het bos werden we verrast met een prachtig uitzicht over het Geuldal en de heuvelrug aan de overzijde. Vlak voor Terpoorten liepen we langs de watermolen door een weiland af op het einde van dit kaartblad.

Terpoorten - Rugweg; van het hier opgegeven hoogteverschil (220 mtr) wordt direct bij aanvang van dit traject al een behoorlijk gedeelte genomen.Met een heerlijk schepijsje in de hand (zal wel door de paasdrukte komen) lopen we hier 20 meter langs een druk bereden touristische autoroute waarna we gelukkig linksaf de rust en hoogte ingaan. Na een prachtige klim verdwijnen we in de bossen en vervolgen de markeringen tot Rugweg.

Rugweg - Malensbosch; op dit korte traject van 3,5 kilometer zijn enkele steile bospaden. Deze paden waren nu met alle regen en sneeuw van de laatste dagen één modderbende, maar een alternatief was niet makkelijk te vinden dus maar 'dabben' over en door het mooie landschap. Met alle geglibber werd het ook moeilijker op te letten of je nog steeds op de route bleef en bijna aan het eind brak dit op zodat we inplaats van rechtsaf te gaan nog even rechtdoor gingen. Wij gingen rechtsaf op het punt waar de route al voorbij het eindvlaggetje van dit kaartje was. Hierdoor liepen we omhoog naar dit punt en waren eigenlijk terug aan het gaan. Eenmaal boven hadden we het gelukkig direct door zodat de 'schade' beperkt bleef. Het hoogte verschil op dit traject was 190 meter!

Malensbosch - Vaals; de tekst in het topo-gidsje geeft het zo mooi aan, 'direct na de grafheuvel ..... een uitgespoeld grindpad', maar dan wel vol met modder en maar glibberen het zorgde in ieder geval voor een spannende en mooie afdaling. Na de afdaling door de bossen werd het een asfaltweggetje en bij het afslaan naar rechts richting Wolfhaag begon het klimmen naar het Drielandenpunt. Na de kruising met de grote weg werd het weer een rustig wandelpad dat gestaag omhoog voerde, met prachtig uitzicht over de omgeving, naar de van schoolreisjes zo bekende uitzichttoren. Het vervolg naar Vaals ging eigenlijk vanzelf, nog even een glooiing overwinnen en de afdaling naar het centrum was begonnen. Deze wandeldag bracht ons stijgingstotaal op, het voor Nederland niet te geloven hoogteverschil van, 1070 meter.

Zaterdag 25 april 1998 namen we weer even de tijd om een traject van het Krijtlandpad te lopen. We namen de trein naar Maastricht en via allerlei omwegen, de NS en wij zijn af en toe ondoorgrondelijk, kwamen we veel te laat in Maastricht aan. Omdat het weer er niet naar uitzag dat we het vandaag droog zouden houden waren we in de trein blijven zitten tot Heerlen. Hier aangekomen leek het wel weer aardig opgeknapt en omdat de bus naar Vaals nog even op zich liet wachten, en wij wel zin hadden in een bustocht door het mooie Limburgse land, werd het dus een busrit naar Maastricht. Na de mooie, maar wel lange busrit van Heerlen naar Maastricht, gingen we met de Interliner verder naar het busstation van Vaals waar we, na het oponthoud veroorzaakt door de Amstel Gold Race, om ongeveer 13h30 aankwamen. Eindelijk waren we op het punt aangekomen om verder te gaan met onze tocht langs het Krijtlandpad.

Vaals - Gulpen; met een korte aanloop naar de route vertrokken we in de richting van Gulpen. Door het slechte weer van de afgelopen dagen werden we direct na Vaals geconfronteerd met een modderig pad door de weilanden en hier waren blij dat we de bergschoenen aanhadden. Door de weilanden, langs 'geriefhout-wallen', weilanden met paarden en een heleboel draaihekjes op weg naar Holset. Het laatste stukje nog even over asfalt waar we iets oponthoud hadden door de Amstel Gold Race die hier voorbij trok. Van Holset naar Harles ging het deels door een 'holleweg' en over een prachtig glooiend gedeelte waarbij we nog langs een (VVV) richtingswijzer kwamen zoals we ze in deze streek vaker zagen. Na Harles ging het verder naar Vijlen, het hoogst gelegen dorp van Nederland. We vervolgden het mooie pad naar Nijswiller en liepen even verder over de Kruisberg in de richting van Gulpen. In het zicht van Gulpen werden we nog verrast op een kleine maar leuke omweg die ons dwars door de akkers via het klooster van Wittem op de Gulperberg bracht. Met een mooie steile afdaling kwamen we uiteindelijk aan bij het busstation van Gulpen. Hier vertrekken zeer regelmatig busdiensten naar de verschillende bestemmingen van deze streek. Wij namen de bus naar Maastricht en konden daar met de stoptrein van 18h54, die aansluiting gaf op de intercity in Sittard, vertrekken.

Zaterdag 4 juli 1998 moeten we met de bus vertrekken omdat de spoorwegen bezig zijn de beveiliging van enkele baanvakken te controleren. In Tilburg kunnen we gelukkig verder met de Intercity naar Maastricht zodat we met een vertraging van ca 35 minuten nog net op tijd komen om de eveneens vertraagde Interliner 430 van 09h37 naar Gulpen te halen. In Gulpen aangekomen wandelen we al snel omhoog en via een grind- en fietspad komen we op een onverharde landweg die ons over een 172.6 meter hoge 'vlakte' voert. Over mooie paden langs bossen, akkers en een gesloten 'orchideeëtuin' lopen we naar Valkenburg. Vlak voor het Biebos is het even opletten want op de kaart staat inderdaad een splitsing rechtsaf maar op dit punt is de afgaande weg niet voorzien van een markering. Door het ontbreken van deze markering is men al snel geneigd om de doorgaande weg aan te houden.

Via een mooie afdaling komen we in Valkenburg aan en moeten hier na een buitenwijk nog even omhoog langs de rodel- en kabelbaan naar de Wilhelminatoren. Hier is de toeristische drukte van dit plaatsje al goed te merken. Na de afdaling volgt bij de oude stadspoort nog een kleine omleiding, weg uit de drukte, en vlak na de ingang naar de Fluweelen Grot is alweer het einde van de mooie etappe naar Valkenburg. Door de WK Voetbal is het op het Grendelplein en andere winkelstraten een enorme oranje drukte.

We verlaten Valkenburg via de bierbrouwerij die 'op normale dagen', via een afspraak bij de VVV, is te bezichtigen en lopen verder over een klein stukje Pieterpad op geringe hoogte boven de Geul. We blijven, nadat het Pieterpad afslaat, de Geul volgen tot Geulhem en gaan even later steil omhoog, door de bossen, naar Berg. Tussen de boomgaarden door gaat het verder en langs de hekken van een voormalige Mergelgroeve belanden we in de bossen van 'De Dellen'. Over een rustige landweg lopen we door tot we bij de 'Tiendschuur' in Amby aankomen, waar we zittend op een trapje even kunnen uitrusten.

In Amby is het gedaan met de rust en al gauw komen we aan op de drukke weg naar Maastricht. Het laatste stuk van het Krijtlandpad is nu, met de blik op oneindig, nog afzien maar eigenlijk zijn we toch nog snel bij het station. Het Krijtlandpad topogidsje kunnen we voorlopig wel opbergen. Gelukkig hebben we nog even tijd om wat te drinken en om 16h29 vertrekken we in een zeer rustige trein huiswaarts. Deze thuisreis is, omdat het voetballen inmiddels in volle gang is, enorm rustig.

Raadpleeg voor nadere gegevens het in onze ogen onmisbare topogidsje dat is uitgegeven door de stichting Lange-Afstand-Wandelpaden. Het is bijna onmogelijk om de route zonder beschrijvende tekst en duidelijke kaartjes uit de topogids te volgen.

Tot ziens op de mooie LAW-Streekpaden.