Samaria-kloof
Het volgende relaas gaat over de ongeorganiseerde wandeling door de Samariakloof, de diverse indrukken en ervaringen over de omgang met het openbaar vervoer en de hierbij verkregen informatie. Deze ervaringen zullen ons in ieder geval in de toekomst alerter op mogelijke problemen maken.
Rethimnon - Samaria; maandag 3 mei 1993.
Na de valse start op zondag, het hotel
was afgesloten en de nachtportier was om 06:45 uur niet te porren
om de deur voor ons te openen, ging het vertrek uit het hotel
vandaag na het als vergoeding aangeboden ontbijt zonder
problemen. We hadden de dag van tevoren al bij het busstation om
de 'timetable' gevraagd en nog extra geďnformeerd hoe we van
Rethimnon in Omalos konden komen. Het zou een enerverende dag
worden die achteraf gezien goed is afgelopen. We vertrokken
precies op tijd (07:00) van het busstation naar Hania waar we na
een korte overstaptijd met een kleine en oude bus door een
prachtig gebied naar het begin van de kloof werden gebracht waar
we ongeveer om 10:00 uur arriveerden. De wandeling door de kloof,
voor ons een hernieuwde kennismaking en je ziet dan ook gelijk
veel meer dan tijdens een eerste keer, verliep voorspoedig. Het
alleen maar afdalen en dan nog wel over een afstand van 18
kilometer licht ons niet zo erg zodat we er wel de tijd voor
namen en pas na ruim 5 uur lopen aan kwamen in Agia Roumeli.
Het aanvankelijke voornemen om te overnachten in Agia Roumeli werd, na de mededeling aan het verkooploket voor boottickets dat we nog aansluiting hadden op de bus naar Rethimnon niet uitgevoerd en we kregen nog kaartjes voor de boot die, na een mooie maar ondertussen frisse vaartocht, om 18:50 uur in Hora Sfakion aankwam. We liepen snel naar de enige KTEL bus die nog aanwezig was (de bus naar Hania) en vroegen hier weer of deze bus aansluiting had op de bus naar Rethimnon en ja hoor we konden rustig meekomen en in Vrisses overstappen op de bus die ons naar Rethimnon zou brengen. In Vrisses stopte de bus en werd onze bagage tevoorschijn gehaald waarna de conducteur ons mededeelde 'bus to Rethimnon in 5 minutes'. Nadat we inmiddels zo'n 15 minuten hadden gewacht, het was ondertussen al bijna halfnegen, kregen we behoorlijk argwaan en gingen we informeren in het café dat tevens bustickets verkocht wanneer de bus naar Rethimnon zou vertrekken. Op deze vraag kregen we de mededeling dat de laatste bus naar Rethimnon al om acht uur was vertrokken en dat de eerstvolgende bus pas morgenochtend zou vertrekken.
Goede raad was duur, en een taxi over de nog af te leggen afstand (40 km) ook, zodat we besloten om in de richting van Rethimnon te gaan lopen en te proberen liftend naar ons hotel te komen. Waarom we het besluit namen om niet in Vrisses te overnachten zal wel gissen blijven. Na 6 kilometer lopen, al mopperend op een bepaalde conducteur en zijn (voor-)(op-)lichting werd het tijd om de sandalen weer in te ruilen voor de bergschoenen omdat het lopen op sandalen alleen maar gunstig was voor de ontwikkeling van een aantal fikse blaren. Aangekomen op de snelweg kwam er eindelijk eens wat verkeer voorbij maar het was inmiddels ook al donker geworden zodat we bijna niet meer werden opgemerkt door de voorbij flitsende auto's. Eindelijk na ongeveer 10 kilometer lopen en bijna 2 uur later stopte gelukkig een KTEL bus die, buiten de dienstregeling om, naar Heraklion onderweg was. We werden tot onze vreugde meegenomen tot de afslag naar Rethimnon zodat ons nog een wandeling van 'slechts' 4 kilometer naar ons hotel aan de boulevard van Rethimnon restte.
Bij het hotel was gelukkig nog een kiosk open zodat we een paar heerlijk koele flessen fris en bier mee naar de kamer konden nemen, want zitten in een bar met de andere gasten hadden we in onze toestand beslist geen trek in. Vreselijk moe genoten we van een heerlijke douche en het lekkere koele drinken waarna we van vermoeidheid al bijna in slaap vielen. Oei! Wat een dag.