Wandelverhalen

IMBROS KLOOF - HORA SFAKION - LOUTRO - AGIA ROUMELI

Zaterdag, 27 april 1996.
IMBROS-SFAKION-LOUTRO
Vroeg op gestaan om de bus naar Rethimnon te nemen. Bij de bushalte stond een Griekse geestelijke (monnik of priester; Papades) levensgevaarlijk op de snelweg te liften en maar foeteren op de voorbij racende auto's die maar niet stopten. Gelukkig werd hij door een andere Griek van de weg gehaald en gewezen op het gevaar dat hij veroorzaakte voor zichzelf en de automobilisten. Toen er een taxi stopte om iemand uit te laten werd gelijk gevraagd of er nog iemand mee wilde rijden naar Rethimnon en natuurlijk, wij waren zo gek. Gelukkig viel de prijs binnen het door ons, eerder door de hostess aangegeven, gedachte bedrag (2400) maar natuurlijk wel aanzienlijk duurder dan de bus. De ervaring om eens in een Griekse taxi (de nieuwste en mooiste Mercedes) te zitten was natuurlijk ook wel eens leuk. Uiteindelijk kwamen we ruim voor de Bus aan in Rethimnom; na het kopen van het kaartje naar Vrisses namen we plaats in dezelfde bus waar we ook in hadden gezeten als we geen taxi hadden genomen en kwamen we vlak achter de eerder liftende Papades te zitten.

In Vrisses of Brisses volgens de Griekse letters stond gelukkig nog de bus te wachten naar Imbros zodat wij hier mooi een uur eerder dan verwacht aankwamen. Na een korte stop bij een taverne om een glas frappé te drinken liepen we de Imbros kloof binnen. Deze kloof hoewel zeer mooi, was na onze eerdere kloof ervaringen niet dat wat we ervan verwacht hadden. Ook viel, juist voor dit jaargetijde, het aantal toeristen tegen. Mogelijk kwam dit door het nog gesloten zijn van de Samaria kloof zodat de verschillende toeroperators deze kloof hiervoor in de plaats aandeden. Aan het einde van de kloof tussen alle andere kloof -o- fielen een kleine maaltijd met wat dorstlessers genuttigd.

Toen we weer aan het lopen waren in de richting van Hora Sfakion kwamen we na korte tijd door een klein dorpje met prachtige bijna verlaten terrasjes, helaas we hadden net gezeten. Even buiten het dorp was een vrouw bezig met het villen van een zojuist gedode en leegbloedende geit, die voor dit doel met de achterpoten aan een boomtak was gehangen.

Na de lange maar toch wel mooie asfalt wandeling naar Sfakion bleek dat er, door de harde wind en inmiddels hoge golfslag, geen boot meer naar Loutro of Roumeli vertrok. Bijna konden we nog mee met een boottaxi naar Loutro maar ineens was deze vol (6 personen). Na een tijdje lekker zitten op de keien aan het einde van de pier van het haventje van Sfakion de stoute schoenen aangetrokken en alsnog lopend in de richting van Loutro vertrokken. Een heerlijke wandeling langs een prachtig kustpad waarbij we af en toe moeite moesten doen om de schoenen droog te houden. Eindelijk na enkele moeilijke (gevaarlijke) passages en mooie strandjes kwamen we toch nog snel in Loutro aan (Nel had overigens het voortouw genomen in de beslissing om door te lopen).

Ook hier was het weer niet moeilijk om een kamer te vinden, nauwelijks op de enige straat van Loutro aangekomen werden we al snel aangesproken met de vraag of we kamers zochten, iets dat nauwelijks te overzien was zoals we eruit zagen. De kamer die werd aangeboden voldeed wel aan onze verwachtingen en ook de prijs bleek normaal zodat we de kamer al snel accepteerden. Direkt aan de slag met opfrissen en omkleden om nog zo lang mogelijk te kunnen genieten van het uitzicht en de rust van dit goddelijke oord. Tijdens het opmaken en uitproberen van het bed ging Nel al direct door het bed waarbij bleek dat de planken onder de matras bestonden uit wrakhout van diverse kwaliteit en lengte (meestal te kort) zodat het bed constant op scherp stond. Ondanks de wind die had verhinderd dat er boten voeren was het heerlijk zitten op het terras met een formidabel uitzicht op de haven, zee en opspattende golven aan een heerlijk diner. We aten van het lamsvlees dat heerlijk aan het spit vlak achter onze tafel stond te braden. Het was heerlijk vertoeven hier en we genoten nog lang van de heerlijke rust hier op aan het water.

Zondag, 28 april.
LOUTRO-ROUMELI
Alweer vroeg op en na een ontbijt met koffie op pad naar Agia Roumeli. Een lange wandeling die we al eens eerder in omgekeerde richting hadden gelopen en waarbij ook nu het laatste stuk weer bijna te ver bleek te zijn. De tocht voerde ons uit Loutro eerst omhoog naar een ruïne van een oude vesting daarna weer omlaag naar Finix, en aan de andere zijde van het dal van Finix weer iets omhoog. Even verder gaat het weer naar beneden naar de volgende baai, Lykos-beach met een paar onderkomens. Nog en stuk verder kwamen we via een ietwat griezelig smal pad langs alweer een mooie baai met de Duitse naam Marmor-bucht; op deze plaats komt de Aradena kloof uit in de zee. Vanaf hier gaan we eerst met een steile klim omhoog tot we ongeveer 140 mtr. boven de zeespiegel lopen waarna nog een hele lange wandeling op deze hoogte volgt. Als we, al behoorlijk moe, uiteindelijk naar het strand afdalen komen we bij uit bij een zoetwaterbron waar direct naast het aanspoelende zeewater heerlijk drinkbaar en koel water tussen de keien opborreld. Dit punt is bij een klein kerkje 'Agios Pavlos', we hebben intussen al een tijdje zicht op Agia Roumeli maar moeten nog even omhoog om de Eligias kloof te passeren. Het laatste stuk blijven we redelijk dicht aan het water of we gaan door het zand een stukje hogerop wat het lopen in dit toch al zware terrein extra lastig maakt. Eindelijk; nog even het water van de Samaria kloof door en we zijn in Agia Roumeli.

Na deze inspannende wandeling was het heerlijk genieten van een groot glas koud Amstel uit de tap. Ook hier namen we een kamer bij het restaurant waar we als eerste binnengingen om wat te drinken. Deze plaats staat bekend om z'n uitbaters die er een slaatje uit slaan maar de prijzen vielen nogal mee. Eerst waren we in de veronderstelling dat we in dezelfde gelegenheid waren als een paar jaar geleden maar dit bleek later niet zo te zijn.

Tijdens het omkleden en opfrissen onder de koele douche kwamen we er achter dat mijn paspoort nog in Loutro was achtergebleven. Goede raad was duur maar de exploitant van het restaurant stelde voor dat hij de volgende ochtend zou bellen naar Loutro om de pas met de boot deze kant op te laten komen. Het feit dat we niet een naam wisten van de gelegenheid waar we hadden overnacht bleek hierbij niet zo'n probleem.

Het avondeten was wel goed, karbonades i.p.v. Souvlaki maar ook, door de lange en onderbroken aanvoer route, vreselijk oud brood. Na een aantal wijntjes en raki's tijdens een gezellige gesprek met de uitbater, deels in Engels en soms in het Duits werd het ook al snel bedtijd.

Maandag, 29 april.
Wachten...... en naar Panormo
Na een lekkere en lange nachtrust, met de nadruk op rust, de rugzakken weer gepakt voor het vertrek op een nog onbekend tijdstip. Het werd een dag van wachten, wachten en nog eens wachten.

Na het telefoontje over ons paspoort kwam er al snel bericht dat ze het appartement en dus onze paspoorten gevonden hadden. Het paspoort zou met de eerstvolgende, en enige, boot van deze dag richting Roumeli worden gebracht. Onze eerste plannen om door te lopen naar Sougia ging, ook al omdat de waard aangaf dat dit een 'gevaarlijke of zware' tocht van minimaal 10 tot 13 uur zou zijn, niet door.

De boot waarmee ons paspoort gebracht zou worden kwam helaas als laatste kort voor de middag. De kans om dan nog met de boot naar Sougia te gaan was hiermee verkeken want deze was al weer vertrokken. Om de tijd door te komen hebben we af en toe maar een rondje gelopen.

Omstreeks 11:00 uur kwam de boot en deze bleef in Roumeli liggen tot de stroom toeristen die voor de 'lazy-way' naar de Samaria kloof waren gekomen, weer terug moesten. Dus maar weer wandelen tot de plaats waar de toegang tot de kloof betaald moest worden en hiervandaan terug via het strand om daar een tijdje te zitten. Nog nooit zoveel tijd gehad in Roumeli, meestal is het hier haasten om de eerste de beste boot te halen. Na een lekkere late lunch, spaghetti met Greek-Salad ook alvast alle rekeningen betaald.

Eindelijk om 16:30 uur vertrok de boot naar Sfakion. Heerlijk uit de wind op het bovendek was dit een fijne tocht met een mooi uitzicht op de vorige dag gelopen wandelpaden. Vanaf de boot natuurlijk ook nog enkele foto's gemaakt van het 'hotel' in Loutro. Bij aankomst in Sfakion zagen we nog een bus staan die mogelijk in de richting van Hania zou gaan.

We hadden deze keer geluk want het bleek inderdaad de bus naar Hania met aansluiting naar Rethimnon en Panormo. In Vrisses opnieuw problemen maar nu met het kopen van een kaartje. De verkoopster wist niet waar Panormo lag en verkocht ons uiteindelijk maar een kaartje naar Rethimnon. In Rethimnon moest ik dus snel de bus uit om een kaartje voor Panormo te bemachtigen waarna alles weer gladjes verliep. In Panormo; na snel opfrissen en even vertellen dat we weer terug zijn gaan we nog even eten bij 'To Steki' (Souvlaki......) en daarna was het ook weer snel bedtijd.