Paleochora - Elafonisi - Elos
Zaterdag 17 mei 1997
Vroeg op en de laatste spullen pakken om te gaan lopen. We namen
in Kamissiana de bus van ongeveer 09h00 naar Paleochora waar we
na een mooie bustocht om 10h45 aankwamen. Na een bezoek aan de
bakker, waar we zoete broodjes voor onderweg kochten, en een
kiosk voor wat extra en lekker koel water na de warme bustocht,
vertrokken we in de richting van Koudoura. Naar Koudoura is het
lopen op de asfaltweg geen pretje maar het uitzicht maakt veel
goed. Na het begin van Koudoura nog eens zo'n lang stuk asfalt
tot de beach bij Krios. We begrepen en voelden nu dus heel
duidelijk dat in de diverse wandelgidsen wordt geadviseerd om
vanuit Paleochora te proberen een lift te nemen tot Krios.
In Krios begint het mooie wandelen, eerst nog over en brede grindweg, welke helaas nog dieper landinwaarts wordt gemaakt. Vervolgens gaat het verder over smalle paadjes welke af en toe voorzien zijn van een markering en op die plaatsen waar je zou kunnen twijfelen was, door de verrekijker, wel een E4 aanduiding zichtbaar. Bij Ag. Ioánnis, een klein wit kerkje met een mooi klinkende klok, wat ik door even aantikken met de vingernagel uitprobeerde, was op 50 meter afstand een waterkraan met koel en helder bronwater. Deze 'waterplaats' stond ook aangegeven op een schildje onder de E4 aanduiding. Vanaf dit punt hadden we even het uitzicht op Elafonisi in de verte; maar wat was dit nog ver weg!
Na een lange
wandeling over smalle paadjes, steeds weer dalen en stijgen, een
prettige onderbreking om even te zwemmen op een van de vele mooie
strandjes kwamen we nagenoeg uitgeput om 18h45 aan in Elafonisi.
We vonden hier al snel een billijk onderkomen bij restaurant
Inachorion direct langs de toegangsweg naar het strand van
Elafonisi We genoten na een heerlijk verfrissende douche van een
verrassend voordelige, lekkere en overvloedige maaltijd. We
kregen op advies van de eigenaars een voorgerecht met de naam
Boureki een lekkere Griekse specialiteit met aardappelschijfjes,
courgettes en aubergines. Na deze zeer vermoeiende maar mooie dag
toch nog lekker vroeg naar bed waar we al snel in slaap vielen
door de overweldigende stilte.
Zondag 18 mei 1997
Na de heerlijke nachtrust werden we mooi op tijd wakker voor een
Grieks ontbijt. We vertrokken na het ontbijt om ca 9h45 langs de
kust in de richting van Moni Chrisoskalitissis, dit ondanks de
mededeling dat er geen voetpad, en zeker geen E4 markering, langs
de kust verder liep. We vorderden in eerste instantie lekker snel
maar na een halfuurtje hield de weg langs de kust ineens op.
Omdat we geen zin hadden om terug te lopen gingen we, op goed
geluk af, verder door in de richting die ons kompas aangaf en
waarvan we dachten uit te moeten komen. Na enig klauterwerk langs
de kust en het op iets hoger gelegen punt langs kloven te zijn
gelopen konden we een doorsteek maken naar een in de verte
gelegen huis in aanbouw waarna we makkelijk over een grindweg
verder konden.
In
Chrisoskalitissis, waar we even van een heerlijk koele frappe
genoten, werd het een asfaltweg waar we tot ons eindpunt Elos
niet meer van afkwamen, nergens meer de mogelijkheid om over
voetpaden verder te trekken. Door het ontbreken van het juiste
kaartmateriaal konden we ook de wel aanwezige delen van de E4
markeringen niet lokaliseren. We liepen verder, de afslag naar
Stomio voorbij, naar Plokamiana (hier hadden we, achteraf gezien,
eigenlijk de E4 weer op moeten pakken), Vathi, Kefali en over
haarspeldbochten omhoog naar Elos.
Net nadat we de afdaling naar Elos waren begonnen kwam in een van de laatste bochten voor Elos de bus naar Hania voorbij. Omdat we blaartrekkende problemen hadden, door het lange lopen op het gloeiend hete asfalt, besloten we maar om deze bus aan te houden. We hadden inmiddels al 7 uur gelopen en een kaartje tot het appartement in Kamissiana kostte ons slechts 2000 drachmen. De conducteur in de bus was enorm verbaasd ons hier lopend aan te treffen en kon het bijna niet begrijpen dat we, bij deze hitte van ruim 30 graden, het hele stuk vanaf Elafonisi hadden gelopen. Zo kwam aan deze wandeling die eigenlijk nog een tweetal dagen had moeten duren, we hadden willen lopen tot Kamissiana, door de hitte en de daardoor ontstane voetblessures een plotseling einde.