Wandelverhalen

Tour du Viso

Donderdag 30-07-98
Lekker vroeg op en nog vlug even een lekkere douche zodat we na de thee fris van start kunnen met onze 3 daagse Tour du Viso. De laatste spulletjes in de rugzakken stoppen en om 07h10 waren we dan ook zover om te vertrekken van de camping. Na een mooie rit vanuit Guillestre door het mooie natuurparc 'le Queyras' waarbij we het brood voor onderweg in Ville-Vieille kochten gingen we over de Col Agnel. Na een korte afdaling van 15 kilometer waren we om 08h45 gereed voor het starten met de wandeling in Castello.

De eerste aanloop voerde naar het punt waar de cirkel overmorgen gesloten moet worden. Dit traject, langs de mooie beschilderde kerk van Castello, was erg steil maar ook heel erg mooi. We keken hier vaak terug op het stuwmeer en de daarbij behorende stuwdam. De splitsing of begin van onze tour bereikten we om 10h15 en de weg ging verder, over de beek, omhoog door de bossen. De klim door de bossen omhoog ging langs kleine open plekken waar de koeien vrij rondliepen en een vrolijk geluid produceerden met hun bellen. Om 10h45 kwamen we uit op een rustig alpenveldje waar we een heerlijk bleven zitten tot 11h10 om uit te rusten voor de zware klim die nog moest volgen. Omhoog over slingerende paden werd de boomgrens bereikt en kwamen we uit op een grote 'natte' vlakte die voor een grote massa Italiaanse jeugd vandaag het speelkwartier was. Om enige rust tijdens onze uitgestelde lunch te hebben liepen we nog even door op een steile klim naar het Lac Bertin. Halverwege deze klim namen we een halfuurtje lunchpauze en daarna bereikten we om ongeveer 14h00 het Lac Bertin op 2701 mtr.

Aan het klimmen was nog geen einde gekomen en pas bij het passeren van de pas 'San Chiaffredo' op 2765 mtr werd het hoogte record voor vandaag vastgesteld. Na wat afdalen en weer klimmen kwamen we op de Passo Gallarino en eenmaal door de bocht, het was inmiddels al weer 15h00, zagen we in de verte de Refuge liggen. Het duurde toen nog ongeveer 45 minuten en ja hoor we waren bij de refuge.

Om 16h30 waren we gedeeltelijk ingericht, bed opgemaakt etc., en aan een biertje kwamen we weer bij van de geleverde inspanning. Het avondeten bestond uit; pasta, vlees met aardappelsaus en een fruitsalade als dessert. Een andere menu samenstelling was ook mogelijk; soep, omelet met aardappelsaus of een kaasdessert. Na een korte rondblik over de wolkenvelden in het Po-dal, de steile oostzijde van de Viso en het Lac Costa Grande was het wel tijd om naar bed te gaan. De slaapzaal was ca 350*270 meter met links van de deur een driehoog stapelbed en rechts van de deur twee tegen elkaar geschoven driehoge stapelbedden. Aan het voeteneind en tussen de twee bedblokken was een gangetje van ongeveer 80 cm, net voldoende ook nog twee stoeltjes plek te geven. Van deze 9 bedden waren er 8 bezet en er waren ook enkele snurkers en een mevrouw die het snurken met fluiten probeerde te onderdrukken. Gelukkig waren we zo moe dat we voor het grootste gedeelte van de nacht overal doorheen sliepen.

Vrijdag 31-07-98
Om ongeveer 06h45 vonden we het wel weer mooi genoeg en verlieten de slaapzaal om ons op te frissen en van een ontbijt te 'genieten'. Een ontbijt in een berghut is eigenlijk iets wat we als een noodzakelijk kwaad zien; zwarte vloeistof die in de verte aan koffie doet denken en enkele stukken (oud) brood met jam. Als verrassing was er gelukkig een lekker bakje vruchtenmoes. Dat deze maaltijden zo karig zijn heeft natuurlijk meerdere oorzaken en naar ik meen is hierbij de belangrijkste dat de Fransen en Italianen niet gewend zijn om erg uitgebreid te ontbijten. Dat het brood erg oud was is eveneens zeer begrijpelijk, probeer maar eens vers brood op zo'n afgelegen plek te bezorgen.

Omstreeks 07h50 waren we gereed om te vertrekken toen er plotseling een onweersbui losbarstte met een flinke hoeveelheid regen die ons deed besluiten om maar even te wachten. Een Belgische groep wandelaars, te boek onder de naam 'Te Voet', vertrok goed ingepakt, wel in de richting van de Refuge du Viso. Wij vertrokken om 08h25 toen het nagenoeg droog was maar na ongeveer 10 minuten lopen moest de regenkleding jammer genoeg wel even aan. Aangekomen bij Rocca Trune waar een iets steilere afdaling begon kon de regenkleding gelukkig weer uit en liepen we heerlijk met af en toe een beetje zonneschijn door op deze mooie afdaling naar het punt 'Caserne' op 2020 meter. Vlak voor 'Caserne' waar we om ongeveer 11h00 aankwamen moest, naast het mooie meer, de regenkleding weer even aan omdat een flinke hagelbui en donderbui ons overviel.

Eenmaal op dit laagste punt van de route van vandaag aangekomen begon de lange klim van ongeveer 920 meter naar de Col de la Traversette. Na een heerlijk rust op een zonnig plekje, halverwege de klim, ging het verder over een steeds steilere weg naar de col. We werden nu ook steeds vaker in het zicht belemmerd door de opstijgende wolkenpartijen. Bijna bij de tunnel aangekomen, vlak onder de col, hoorden we gelukkig een groep mensen zodat we de juiste richting naar de tunnel konden vinden en niet doorliepen naar de col. Deze Nederlandse groep was onderweg naar... en was hier aan het schuilen voor de onweersbui die vanuit Frankrijk over ons heen kwam. Het was inmiddels 14h30 en na een kijkje aan de andere kant van de tunnel, waar het weer hagelde bleven we hier ook maar even schuilen. De begeleiding van de Nederlandse groep (SNP) wist ons te vertellen dat de meteo berichten voor morgen nog veel slechter waren en dat we dan op veel meer onweer met hagel moesten rekenen.

Om 14h45 vertrokken we voor de afdaling naar de Refuge du Viso en kwamen hier gelukkig zonder verdere regenbuien om 16h15 aan. Deze Refuge, waar we al vaker verbleven, doet ons elke keer weer vriendelijk aan. De ontvangst was weer allervriendelijkst en na een verfrissende consumptie namen we eerst even de tijd om ons lekker op te frissen. De bezettingsgraad was aanleiding dat we in de tent moesten slapen maar met 4 dekens zou dat niet tot een koude nacht behoeven te leiden. De maaltijd, alweer om 18h30, was hier weer heel erg goed verzorgd. Hier geen alternatief maar wel een heerlijke maaltijd die begon met berghuttensoep waarna we op een grote schaal voor 6 personen de hoofdmaaltijd kregen opgediend. Deze hoofdmaaltijd bestond naar ik meen uit dikke plakken 'Roti de Porc' omgeven door schijfjes aardappel in champignonsaus en als dessert genoten we van een heerlijke chocoladevla.

Na de maaltijd de bedden opgemaakt en we vonden het nog geen eens zo gek om in de tent te moeten slapen. De stapelbedden, tweehoog en vier langs de beide zijkanten van de tent, zagen er best comfortabel uit en waren voorzien van een matras. Van de vier beschikbare dekens werden er twee gebruikt en verdween er één onder het hoofdkussen als extra hoofdsteun. Na een lekkere Genepi, gekregen van de beheerder als dank voor het overbrengen van de groeten van onze campingeigenaar (die overigens ook weer de reserveringen voor ons had geregeld), waar je heerlijk warm van werd was het alweer bijna bedtijd. Op het balkon hadden we nog even een gezellig praatje met enkele van de 'Te Voet' reizigers. Het uitzicht was allerbelabberdst en af en toe waren er zelfs helemaal geen bergen te zien. Met het vooruitzicht om morgen in de regen en hagel de Col Valante te moeten beklimmen gingen we dan ook maar snel naar bed.

Zaterdag 01-08-98
Wakker geworden door het vertrek van de eerste groep om 06h10, het voetpad was vlak langs de tent, nog even nadommelen en toen maar lekker opgestaan om 06h40. Tot onze verbazing was de lucht heel erg mooi strak blauw zonder dat er een wolkje was te bekennen en na een ontbijt met chocolademelk, koffie of thee vertrokken we om ongeveer 08h00 voor de laatste etappe via de Col Valante terug naar Castello. Na een lange aanloop en klim over gruis en grote blokken steen kwamen we om ongeveer 09h45 op de Col Valante aan. Hier liepen we gelijk door omdat de harde koude wind niet al te prettig aanvoelde op onze blote armen en benen.

Via een mooie afdaling langs o.a. de Nuevo Rifugio Vallanta vonden we om 11h20 een mooi plekje aan de bergbeek om even uit te rusten. Na een klein half uurtje liepen we weer verder en bereikten om 12h30 het punt waar we eergisteren ook hadden gelopen zodat de cirkel van de Tour du Viso gesloten was. Het laatste stuk ging onder vlagen van mist en donkere bewolking verder naar Castello en de auto. Toen we om 13h20 bij de auto aankwamen was het weer een tikje beter en op weg naar een tankstation in Italië konden we zelfs weer met de ramen open rijden. Met een volle tank benzine durfden we de Col Agnel weer over te rijden.

Halverwege de laatste klim na Chianale passeerden we al zwaaiend de groep Belgische wandelaars 'Te Voet' die we ook in de beide hutten hadden ontmoet. Het laatste stuk naar de Col ging stapvoets vanwege de dichte bewolking waar we doorheen reden en aan de Franse kant was het na een korte afdaling ineens weer zonnig. Eindelijk terug op de camping was ons Viso avontuur beëindigd en konden we ons lekker opfrissen en uitrusten, onder het genot van een heerlijk glas wijn, op onze heerlijke stoelen met rugleuning.